Λυγισμένος αγκώνας, ακουμπισμένος απρόσεκτα στο γραφείο. Πιάνεις το μέτωπό σου σα να λες “τί πάθαμε” κι ακούγεται ο αέρας έξω να λυσσομανάει. Κατα τ’άλλα, σιωπή. “Θέλω να σταματήσει ο χρόνος”, “δε θέλω κανέναν”, οι μόνες σκέψεις που σου περνάν απ’το μυαλό, μα, για στάσου. 

Όντως εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος είχε σταματήσει. “Σκοτάδι”, η εικόνα του μεγάλου ήλιου το μεσημέρι, στην αγαπημένη σου από παλιά πλατεία. “Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη λέξη, άσε με”, με πιάνω να μου λέω, κι ύστερα “θα μου κάνεις μια αγκαλιά;”. Αγκαλιά. Το χέρι ακλόνητο, πιστό στο μέτωπο, αγγίζει εσένα και μένει εκεί, να συνεχίζει τη ζωή για λίγο στο σκοτάδι. 

“Προσπαθώ να σου στείλω ένα βίντεο· με το Thunderουλίνι είμαστε, εδώ, στο μπαλκόνι ωραία είναι, αλλά είναι μεγάλο λέει και δε στέλνεται. Ξέρεις, χαλαρά, εδώ στο μπαλκόνι, σ’αγαπάω.”

Φωνές τέρατα, μικρή Κατερίνα, τ’αυτί στο παράθυρο, φοβάμαι να μπω σπίτι. 

“Προσπαθώ να σου στείλω ένα βίντεο· με το Thunderουλίνι είμαστε, εδώ, στο μπαλκόνι ωραία είναι, αλλά είναι μεγάλο λέει και δε στέλνεται. Ξέρεις, χαλαρά, εδώ στο μπαλκόνι, σ’αγαπάω.”

Δε θέλω τίποτα απ’αυτα. Μόνο να φύγει το κακό. Φοβάμαι μη δω κακά όνειρα και φοβάμαι όταν σπάνε πράγματα, αλλά είναι κι η θάλασσα, ναι, ωραία θάλασσα. Μικρή Κατερίνα. 

“Προσπαθώ να σου στείλω ένα βίντεο· με το Thunderουλίνι είμαστε, εδώ, στο μπαλκόνι, ωραία είναι, αλλά είναι μεγάλο λέει και δε στέλνεται. Ξέρεις, χαλαρά, εδώ στο μπαλκόνι, σ’αγαπάω.”

“Κι εγώ, μαμά. Κλείνω τώρα”. Μεγάλη Κατερίνα.

Χαϊδεύεις το μισό πρόσωπό σου, καθώς το χέρι σ’αφήνει και το βλέπεις να ακουμπά και να ξερένεται σα ξένο πάνω στο γραφείο. Δώσε μου μια στιγμή. 

Πήδηξα σε μια λακούβα γεμάτη νερό. Γέμισαν τα μάτια μου ζωή, τα πόδια μου νερό. 

“Σ’αρέσει να λερώνεσαι;” 

Μ’αρέσει τόσο πολύ να γελάω

Σπάσαν τα νύχια μου. Σπάσαν, σου λέω. Ξέρεις, έχω ξεχάσει να πάρω και τα χάπια μου κανα μήνα τώρα.

Όταν φοράς ακουστικά, νιώθεις ότι η μουσική παίζει σε όλο το δωμάτιο και όλο το σπίτι και όλη σου τη ζωή εκείνη τη στιγμή. Και θα διάλεγα το blue hotel ή κάτι άλλο καινούργιο που άκουσα πρόσφατα ωραίο να το ντύσω, αλλά τη ζητάει ο οργανισμός την αμερικανιά του.

Όταν λέω ότι σπάνε τα νύχια λέω αυτό το ξεφλούδισμα στα δύο, που δεν ελέγχεται, όπως το ξεφλούδισμα στα δύο της ψυχής μου, που δε με αντέχω στον καθρέφτη να μου πω “πού πας;” κάθε φορά που γυρνάω σπίτι. Ή με γυρνάνε.

Με γύρισαν. Μη μου ξαναπείτε ότι είμαι κακομαθημένη.

Σκέφτομαι να αποτελειώσω εκείνο το μπουκάλι της Μαριάννας, με τ’ακουστικά στ’αυτιά και μέσα σε αυτά μια παράξενη φαγούρα κρυώματος, που δεν ξέρω αν ήρθε για καλό. Εντάξει, το κρύο ποτέ δεν έρχεται για καλό, αλλά ίσως για μένα να ‘ρθε για να με μαζέψει. Κάπου τώρα χαμογέλασα, γιατί έπιασα τα δάχτυλά μου να γράφουν πιο γρήγορα, και έχω καιρό να το δω. Σου ‘χω πει, αν με δεις να γράφω, δε θα ‘μαι καλά, αλλά ξέρεις τώρα, καμιά φορά λέω μαλακίες.

Ρε, έχει ήλιο τώρα τελευταία, κι ακόμα, ίσως να μη μ’έχω συνηθίσει σε αυτό το σώμα. Σε αυτά τα πρόσωπα απέναντι. Ρε, (κενό, κενό, κενό, κενό, και σιωπή στο τηλέφωνο) δεν μπαίνουν όλοι στην καρδιά. Σε πιάνει κάποια μέρα που λες “κι εγώ γιατί να χαριστώ εκεί;” και “γιατί;”.

Πρέπει να αλλάξω θέση στα έπιπλα. Εδώ στο σαλόνι. Το ‘κανα για την κρεβατοκάμαρα. Όχι ότι είχα ζήσει τίποτα φοβερό, αλλά σε πιάνουν κάτι φορές οι τρέλες σου και θες να τα αλλάξεις όλα. Και τότε απλά αλλάζεις διαρύθμιση, γιατί είσαι φλώρος και δεν μπορείς να τα κάνεις όλα πουτάνα.