another diary product

Jun 09

Ένα υπέροχο τελευταίο Σάββατο. Μυρίζω το γιασεμί που έκλεψα από έναν κήπο ανηφορίζοντας. Μου έπεφτε η πίεση μέσα στον ήλιο κι ένιωθα η πιο άσχημη γκόμενα του κόσμου, μα νομίζω ότι με τόσο φως - πράγμα που συνήθως γίνεται στο σκοτάδι - δε θα φαινόταν σε κανέναν η κούραση στο πρόσωπό μου. Βαριά η τσάντα, το λουλούδι στα ρουθούνια και η νύχτα μοιρασμένη στα τρία. Όσο κι αν προσπαθείς να με προσγειώσεις στην πραγματικότητα, αφεντικό, σε προειδοποιώ, έχω ήδη προσγειωθεί και περιμένω την επόμενη απογείωση πως και πως. Γέλιο στην εκκλησία, ντροπή και ζάλη.

Ευχαριστούμε τον Απόστολο για τις προβλέψεις του και τους ανθρώπους που είχαν το θάρρος και το θράσος να μας κάνουν πιο δυνατούς. Το Θοδωρή για τις δύο μπύρες και τον ήλιο για τον καφέ στην Πλάκα. Μου χρωστάω να σπάσω κάτι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου.

Καύλα.

May 30

Να ‘χα μια θαλασσα εξω απ’το σπίτι μου κ οποτε βρεχει να πεταω απ’το μπαλκονι. Παγωμενο νερο, να φυγει ο ιδρωτας. Ποσο περπατησα; Που γκρινιαξα; Δε γκρινιαξα. Εχει κι αλλο, εχει περισσοτερο, θα ‘ναι πολυ ωραια μετα. Σκασε. Οχι, δε σκαω, σκουπισε με, ποναν τα ποδια μου. Σκασε. Αυριο θα ναι πιο δυσκολα. Κλεισε τα ματια, σκουπισου. Πες πως το σκοταδι ειναι καπου κοντα στη θαλασσα κι ας εισαι γυμνη. Δεν εισαι σπιτι. Εχεις βγει μολις και κρυωνεις γιατι φυσαει, σωστα; Ναι. Μην τ’ανοιξεις.

Να ‘χα μια θαλασσα εξω απ’το σπιτι μου κ οποτε βρεχει να πεταω απ’το μπαλκονι.

Κατσε. Τι ειπες; Κατσε, ετσι δεν ειναι το σπιτι μου;